Onze producten

Letterlijk betekent dit "lieveheersbeestje met twee vlekken" (van het Latijnse bi-punctata). Dit is de referentienaam die door biologen over de hele wereld wordt gebruikt om dit hulpgewas aan te duiden.

Hoewel de natuur verrassende kleurvariaties biedt binnen dezelfde soort, zijn sommige exemplaren bijvoorbeeld melanistisch (zwart met rode vlekken); de naam bipunctata blijft de wetenschappelijke constante. Deze markering is, net als de kleur van de vleugels, een erfelijke eigenschap en geen indicator voor de levensduur. Het is precies deze soort die we kweken vanwege zijn legendarische vraatzucht tegen bladluizen.

Absoluut. Het is inheems op ons continent en is een van de 250 soorten lieveheersbeestjes die in Europa voorkomen. Het gebruik van Adalia betekent het stimuleren van de lokale biodiversiteit zonder het evenwicht te verstoren, in tegenstelling tot het gebruik van exotische soorten die invasief kunnen worden. Om meer te weten te komen over haar ecologische rol, bezoek onze pagina middelen.

Ja, de druk is echt. Het Aziatische lieveheersbeestje is groter, plant zich sneller voort en concurreert rechtstreeks om voedsel. Het eet zelfs de eieren en larven van onze lokale soorten.

Door Adalia te herintroduceren, ondersteun je actief de veerkracht van onze inheemse ecosystemen tegenover deze invasieve bedreiging.

Dit risico bestaat niet bij Adalia bipunctata. Omdat het een lokale soort is, geeft het uitzetten alleen tijdelijk een impuls aan een populatie die van nature al aanwezig is.

Bovendien is de populatie zelfregulerend: zodra de voedselbron (bladluizen) afneemt, vertraagt de voortplantingscyclus op natuurlijke wijze.

De cyclus begint in de lente wanneer de volwassenen uit de overwintering komen. Dit wordt gevolgd door een fase van actieve voortplanting en het leggen van clusters oranjegele eitjes onder de bladeren.

Na 3 tot 5 dagen komen de larven (het meest vraatzuchtige stadium) uit en jagen 10 tot 15 dagen intensief. Na een onbeweeglijke popfase (5 tot 8 dagen) komt een nieuw volwassen dier uit.

Deze hele cyclus kan meerdere keren herhaald worden tijdens het seizoen, tot de herfst wanneer de volwassenen hun toevlucht zoeken in schors of spleten om te overwinteren.

Niet noodzakelijk. De populatiedynamiek hangt af van twee belangrijke factoren: de beschikbaarheid van bladluizen (prooi) en de weersomstandigheden in de winter. Een te natte winter of een plotse daling van het aantal bladluiskolonies op het einde van het seizoen kan het aantal overlevende volwassenen voor het volgende jaar beperken.

Elke fase heeft zijn eigen doel.

De larven zijn de "opruimers" bij uitstek: ze hebben geen vleugels, blijven beperkt tot de plant waar ze worden afgezet en verslinden de bladluizen meedogenloos.

Volwassen insecten zijn van onschatbare waarde voor de verspreiding over grote gebieden en voor een blijvende bestrijding via eiafzet. Voor ernstige aantastingen biedt de combinatie van de twee stadia een snelle, lokale werking (larven) en een langdurige werking (volwassenen). Je vindt deze twee oplossingen op onze productwinkel.

Puur preventieve bestrijding is niet aan te raden bij lieveheersbeestjes. Het zijn actieve roofdieren die levende prooien nodig hebben om te overleven. Zonder bladluizen zullen de larven snel verhongeren en zullen de volwassenen naar andere tuinen vliegen op zoek naar voedsel. Zie onze pagina bronnen om je te helpen bij het plannen van je vrijlating.

Dit is een cruciaal stadium. Mieren beschermen bladluizen voor hun honingdauw en fungeren als echte lijfwachten, die vaak larven van lieveheersbeestjes aanvallen en doden.

We raden ten zeerste aan om fysieke barrières te installeren zoals plakband om de bladluiskolonie te isoleren van de mieren voordat je de nuttige insecten introduceert.

Bladluizen vallen om verschillende redenen vaak dezelfde planten aan. Elke soort heeft zijn favoriete waardplanten, die beter aangepast zijn aan zijn voedingsbehoeften. Bovendien overwinteren veel bladluizen als eitjes op deze planten, wat leidt tot terugkerende plagen in de lente. Ze worden ook aangetrokken door chemische signalen van hun favoriete planten. Tot slot zijn sommige planten kwetsbaarder dan andere, omdat ze minder natuurlijke verdediging hebben tegen deze insecten.

Tijdens de lente en de zomer hebben bladluizen een formidabele strategie: de vrouwtjes hoeven niet te paren. Ze baren direct jonge bladluizen die al gevormd zijn en klaar om zich onmiddellijk te voeden.

En na 7 tot 10 dagen worden de jonge bladluizen volwassen en kunnen ze op hun beurt nieuwe individuen produceren.